Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

Ανάπτυξη για ποιόν; (του Χρήστου Αγγελόπουλου *)

- Μετά από πολύχρονη βαθιά οικονομική κρίση, η καπιταλιστική οικονομία στην Ελλάδα αναμένεται να μπει σε κύκλο αναζωογόνησης και ανάκαμψης. Ανεξάρτητα από το μέγεθος τους, έχει φουντώσει η συζήτηση για τις καπιταλιστικές επενδύσεις και την εδραίωση ενός «νέου παραγωγικού προτύπου».

Η κυβέρνηση υπόσχεται «δίκαιη ανάπτυξη», «παραγωγική ανασυγκρότηση» στη «μετα-μνημονιακή εποχή». Από κοντά τα υπόλοιπα κόμματα της αστικής διαχείρισης. Όλοι με μια φωνή: επενδύσεις για δημιουργία θέσεων εργασίας και αύξηση εισοδήματος…
Δηλαδή ό,τι προβάλλουν διαχρονικά ο ΣΕΒ και οι υπόλοιποι φορείς του κεφαλαίου. «Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική» και…«ΕΘΝΙΚΟ» το συμφέρον των μονοπωλίων!

- Καλλιεργούν την αντίληψη σε εργαζόμενους-άνεργους-λαϊκά στρώματα ότι θα ωφεληθούν από την καπιταλιστική ανάπτυξη. Κατά συνέπεια πρέπει να δείξουν ανοχή στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, να υπομείνουν θυσίες, να στοιχηθούν πίσω από τους σχεδιασμούς των μονοπωλίων-Ε.Ε.-ΝΑΤΟ, τη «γεωστρατηγική αναβάθμιση» της καπιταλιστικής Ελλάδας.

- Κρύβουν όμως την αλήθεια! Από τον πρωθυπουργό και τον αρχηγό της ΝΔ μέχρι και τον τελευταίο βουλευτή τους, ξεκαθαρίζουν σε όλους τους τόνους: δεν πρόκειται να ξαναγυρίσουμε στο προηγούμενο «καθεστώς» παροχών, δικαιωμάτων, μισθών!

- Τα «μνημόνια» τυπικά τελειώνουν (;) …
Αλλά τα αντιλαϊκά μέτρα θα είναι παρόντα, μαζί με νέα που έχει προνομοθετήσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για μετά το 2020 και μόνιμη επιτροπεία ως το 2060.

- Η καπιταλιστική ανάκαμψη προϋποθέτει πιστή τήρηση τους. Γιατί ο βασικός όρος για έξοδο από την κρίση και ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας, είναι η φθηνή εργατική δύναμη, η κρατική ενίσχυση των καπιταλιστικών επενδύσεων μέσω της βαριάς φορομπηξίας του λαού και της περικοπής κοινωνικών δαπανών. Προϋποθέτει ιδιωτικοποιήσεις, απελευθέρωση αγορών και νέες φοροαπαλλαγές για το κεφαλαίο. Αυτό είναι το «φιλικό περιβάλλον για τις επιχειρήσεις» για το οποίο μιλούν!

- Κριτήριο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, επομένως και των επενδύσεων, είναι το κέρδος, όχι η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Και όσο και αν θέλουν να προσδώσουν «φιλολαϊκό» χαρακτήρα, η πραγματικότητα βοά.
«Φιλικό επενδυτικό περιβάλλον» σημαίνει μεγαλύτερη εκμετάλλευση, εργατικό δυναμικό χωρίς σταθερή εργασία και δικαιώματα. Κανείς δεν μιλά για εξασφάλιση σταθερής εργασίας σε όλους τους άνεργους.
Άλλωστε η πείρα από μια σειρά δυναμικούς κλάδους και τα επίσημα στατιστικά στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Η γενικευμένη μερική απασχόληση και η εκ περιτροπής εργασία κυριαρχούν. Μέσος και κατώτατος μισθός παραμένουν καθηλωμένοι, μειώνονται, δεν καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής τάξης.

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2018

ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

(...) Θέλουμε λοιπόν να θέσουμε μερικά ζητήματα που χάνονται συχνά μέσα στις τυπικότητες και τις επετειακές ιαχές. Θέματα με αφορμή την ιστορική αυτή επέτειο:                                                                                                                    
1. Ο «ρεαλισμός» ποτέ δε «γράφει» ιστορία. Ποτέ δεν αλλάζει την κατάσταση. Ο Ρήγας Φεραίος που ονειρεύτηκε την επανάσταση κι ο Παπαφλέσσας που την «εκβίασε», δεν είχαν «ίχνος» ρεαλισμού. Είχαν όμως δίκιο κι απόλυτη εμπιστοσύνη στο λαό. Kι  η ιστορία δε «θυμάται» ποτέ τους «ρεαλιστές». Το ίδιοι κι οι λαοί. Αλλά «θυμάται» και τιμά τους «τρελούς» και τους επαναστάτες.

2. Η ιστορία δε γράφεται με «διαπραγματεύσεις» και «διαλόγους». Η ιστορία όλων των λαών του κόσμου και πάνω απ΄ όλα των Ελλήνων, αυτό δείχνει. Ο Κολοκοτρώνης δεν πήγε σε «διάλογο» στα Δερβανάκια. Κι ο Διάκος δεν πήγε για «διαπραγματεύσεις» στην Αλαμάνα.

3. Η ιστορία δε γράφεται μέσα στα πλαίσια της όποιας «νομιμότητας» της εκάστοτε εξουσίας. Τότε «νόμος» ήταν ότι έλεγε ο Σουλτάνος κι ο Μέτερνιχ. Όλοι οι αγωνιστές του 1821 ήταν λοιπόν τότε ... «παράνομοι». Ποτέ η ιστορία δεν προχώρησε μέσα στα πλαίσια της νομιμότητας της παλιάς τάξης, αλλά προχώρησε «σκίζοντας» τους νόμους και τις συμφωνίες των μεγάλων και των ισχυρών και βάζοντας «νέο δίκαιο», σύμφωνο με τα συμφέροντα των ανθρώπων, με τις ανάγκες της κοινωνίας και με τα βήματα της ιστορίας. Κι αυτή η αέναη διαδικασία δε θα σταματήσει ποτέ.

4. Η ιστορία «δε νοιάζεται» για τη διάρκεια της ζωής του κάθε ανθρώπου. Δεκάδες γενιές ανθρώπων έζησαν με τουρκοκρατία και πόνεσαν, επαναστάτησαν και μάτωσαν, χωρίς να δουν τη λευτεριά τους. Όμως αυτοί την έφεραν τη λευτεριά. Χωρίς αυτούς δε θα είχε έρθει ποτέ η «κρίσιμη ώρα» της επανάστασης. Ο αγώνας συχνά είναι μακροχρόνιος.  Κι απαιτεί υπομονή κι επιμονή. Κι η αποτελεσματικότητα ενός τέτοιου αγώνα δε φαίνεται πάντα εύκολα. Ο ιστορικός χρόνος είναι πολύ μεγαλύτερος απ΄ τη ζωή του καθενός μας.

5. Όλοι οι κατακτητές και καταπιεστές όπου γης, μιλούσαν πάντα «ενάντια στη βία». Κι εννοούσαν ενάντια στη λαϊκή βία. Ενάντια στην επαναστατική βία. Φυσικό ήταν. Και φυσικό είναι και σήμερα αυτοί που φέρνουν τη δυστυχία στο λαό να ζητούν «ηρεμία», «καλό κλίμα» και «μη βία». Αυτοί που καταδικάζουν τα παιδιά του λαού στις πρόσκαιρες καταρτίσεις και τις εφήμερες δεξιότητες και τους στερούν την ομορφιά της γνώσης και της μόρφωσης, είναι φυσικό να φοβούνται την αντίδρασή τους. Αυτοί που είναι υπεύθυνοι για την ανεργία να φτιάχνουν θεωρίες για το ότι η ανεργία είναι «ψυχολογικό φαινόμενο». Αυτοί που φτιάχνουν το κατάμαυρο «νέο σχολείο» είναι φυσικό να το φαντάζονται αυτό το σχολείο σιδερόφρακτο, γεμάτο κάμερες και με εκπαιδευτικούς παιδονόμους.
  
6. Πάει λοιπόν λίγος καιρός που σ΄ όλα τα σχολεία γέμισαν οι τοίχοι και τα μυαλά των μικρών μαθητών , των γονιών και των εκπαιδευτικών, με αφίσες και «μηνύματα» για το «Bulling», «ενάντια στη βία», με φράσεις όπως «μίλα» ... «πέστα όλα και κανείς δε θα μάθει το παραμικρό» κλπ. Τώρα που γιορτάζουμε την επανάσταση του 1821 τι θα λένε οι «παιδαγωγοί της αντιβίας» για τη «βία» των ηρώων του 1821; Η ανατίναξη του Κουγκίου απ΄ το Σαμουήλ ήταν «τρομοκρατική πράξη»; Αν όχι, τότε πώς χαρακτηρίζεται με βάση το δικό τους σκεπτικό ; Η κατάληψη της Τρίπολης απο τον Κολοκοτρώνη ήταν «διαλλακτικότητα» και «εποικοδομητικός διάλογος» ή κάτι άλλο ; Και τι άλλο ήταν ;

Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018

Νικόλαος Αποστολάκης, ο ΕΑΜίτης παπάς που τα «εθνικόφρονα» αποβράσματα λιάνισαν και πέταξαν στο γκρεμό

Οι Μάυδες του Γύπαρη του έβγαλαν τα μάτια, τα δόντια, του έκοψαν τα γεννητικά όργανα και μετά τον σκότωσαν, τον διαμέλισαν και τον πέταξαν στον «Κόκκινο Γκρεμό», κοντά στις φυλακές Καλαμίου, ενώ η σύζυγός του εκτοπίστηκε και τα πέντε παιδιά τους συνέχισαν να διώκονται μέχρι τις πανεπιστημιακές σπουδές τους…

Ο ΕΑΜίτης αγωνιστής παπα-Νικολής / Νικόλαος Αποστολάκης
Ο αγωνιστής παπάς Νικόλαος Αποστολάκης, από το χωριό Νεροχώρι Αποκορώνου, είχε πάρει μέρος ενεργό στην Εαμική Εθνική Αντίσταση προσφέροντας το σπίτι του για τη σύγκληση πλατιών συσκέψεων των στελεχών του ΕΑΜ της επαρχίας Αποκορώνου.

Για την πλούσια πατριωτική δράση του δεν έχαιρε εκτίμησης από μέρους της Επισκοπής Κυδωνίας και Αποκορώνου και πολύ περισσότερο από την ντόπια αντίδραση. Με την δικαιολογία ότι οι αντάρτες είχαν πάρει λάδι από την εκκλησία του χωριού, ενέργεια για την οποία είχε πλήρη άγνοια, παρακρατική συμμορία τον άρπαξε μια νύχτα από την αγκαλιά της γυναίκας του, τον έβαλαν σ’ ένα φορτηγό κι αφού του έγδαραν τα χέρια, τον έβαλαν και έψαλλε ο ίδιος τη νεκρώσιμη ακολουθία και μετά τον έριξαν στον «Κόκκινο γκρεμό», κοντά στις φυλακές Ιτζεδίν. 
Η γυναίκα του, που έμεινε μόνη με τα πέντε ορφανά, μάζεψε τα μυαλά του και τα έδεσε σ’ ένα μαντίλι. Μετά από ένα μήνα η ελληνική εφημερία της Αμερικής «Ελληνο-Αμερικάνικο βήμα» στην πρώτη σελίδα είχε δημοσιεύσει τη φωτογραφία του παπα-Νικολή, και το ιστορικό της φρικτής εκτέλεσης του με τον παρακάτω τίτλο: «ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΡΧΟΦΑΣΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ. ΚΑΤΑΚΡΕΟΥΡΓΗΣΑΝ ΕΝΑΝ ΙΕΡΕΑ. ΤΟΝ ΕΡΙΞΑΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΓΚΡΕΜΟ. ΕΔΕΣΑΝ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΟΥ Σ’ ΕΝΑ ΜΑΝΤΗΛΙ».

Η "αλληγορία της σπηλιάς" του Πλάτωνα. Μήπως μας φοβίζει και μας τυφλώνει ο ήλιος επειδή είμαστε μαθημένοι στα σκοτάδια;

Φαντάσου μια υποχθόνια σπηλιά, όπου μένουν άνθρωποι. Οι περισσότεροι απ' αυτούς βρίσκονται από γεννησιμιού τους πίσω από ένα τοιχάκι, αλυσοδεμένοι με τέτοιον τρόπο στα πόδια και τον αυχένα ώστε να μένουν στο ίδιο σημείο καρφωμένοι και να μη μπορούν να γυρίζουν το κεφάλι τους αλλά να βλέπουν πάντοτε μπροστά, τον απέναντι τοίχο τής σπηλιάς.Πίσω από τοιχάκι, κάπου ψηλά στο βάθος, καίνε μεγάλες φωτιές που ζεσταίνουν και φωτίζουν κάπως την σπηλιά.
Ανάμεσα σ' αυτές και στο τοιχάκι κινούνται οι λίγοι ελεύθεροι άνθρωποι, που κάθε τόσο μεταφέρουν διάφορα αντικείμενα, όπως ανδριάντες, αγάλματα και διάφορα σύμβολα, τα οποία προεξέχουν από το τοιχάκι. Έτσι, οι αλυσοδεμένοι της άλλης πλευράς βλέπουν τις σκιές αυτών των αντικειμένων, τις οποίες δημιουργεί απέναντί τους η αντανάκλαση από τις φωτιές. Κι αφού αυτές οι σκιές είναι το μόνο που βλέπουν στην ζωή τους, σύντομα αποκτούν την πεποίθηση ότι το μόνο που υπάρχει αληθινά πέρα απ' αυτούς τους ίδιους, είναι τούτες οι σκιές.
Και τώρα φαντάσου πως, κάποια στιγμή, κάποιος απ' αυτούς τους δεσμώτες τολμάει να λύσει τις αλυσίδες από τα πόδια και τον αυχένα του και να πάρει το ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί στην είσοδο της σπηλιάς. Οι κινήσεις του είναι γεμάτες πόνο, από μια προσπάθεια που είναι τόσο απλή μα που ποτέ αυτός δεν είχε καταβάλει. Κι όσο πλησιάζει στο στόμιο της σπηλιάς, τόσο περισσότερο δυσκολεύεται η όρασή του από τα λαμπυρίσματα που μπαίνουν απ' έξω, ώσπου τυφλώνεται τελείως μόλις βγαίνει στο φως του ήλιου.
Στο τέλος, τα μάτια του συνηθίζουν και με έκπληξη κοιτάζει γύρω του. Όλα είναι πρωτόγνωρα γι' αυτόν. Το πιο πρωτόγνωρο γι' αυτόν είναι ότι οι σκιές που βλέπει δεν είναι τα ίδια τα πράγματα αλλά η αντανάκλασή τους στο φως του ήλιου. Και με ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη διαπιστώνει ότι ανάλογα με την θέση του ήλιου, αυτή η αντανάκλαση παραμορφώνεται και δίνει διαστρεβλωμένη αίσθηση της πραγματικότητας.

Και τώρα, τί λες πως θα συμβεί αν αυτός ο άνθρωπος αποφασίσει να επιστρέψει στην σπηλιά και να αποκαλύψει στους πρώην συνδεσμώτες του την πραγματικότητα που υπάρχει πέρα από τις σκιές; Κατ' αρχάς, όσο θα μπαίνει βαθύτερα στην σπηλιά, τόσο η όρασή του θα δυσκολεύεται, μιας και τώρα πια τα μάτια του έχουν συνηθίσει στο φως. Και καθώς θα σκουντουφλάει, θα προκαλεί περιπαιχτικά γέλια κι όλοι θα τον κατηγορούν πως το μόνο που κατάφερε με την αποκοτιά του να βγει από την σπηλιά, ήταν να καταστρέψει τα μάτια του.

ΜΕΣΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ: Πλουτίζουν «ελέγχοντας» τις ζωές μας...

Αν ήξερες ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν τους έχεις δει ποτέ, που δεν έχουν καμία σχέση με τη ζωή σου, αλλά αυτοί ξέρουν τα πάντα για σένα, τα συναισθήματά σου, τα ενδιαφέροντά σου, τους έρωτες, τα μίση και τα πάθη σου, την οικογένειά σου και τους φίλους σου, τις πολιτικές σου πεποιθήσεις, τις συνήθειές σου, σελίδες στο διαδίκτυο που επισκέπτεσαι, τι ψάχνεις, σχόλια που κάνεις, τι μουσική ακούς, τι ταινίες και σειρές βλέπεις, πού διασκεδάζεις, τι αγοράζεις, τι τρως, κυριολεκτικά τα πάντα, πώς θα αισθανόσουν; 
 
Σίγουρα θα ένιωθες μια ταραχή, ίσως ταυτόχρονα και μια δυσπιστία, πως μάλλον στα λεγόμενά μας υπάρχει μια δόση υπερβολής... Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν καθημερινά στη ζωή μας, που «ελέγχουν» τις κοινωνικές, πολιτικές, ιδεολογικές, προσωπικές, καταναλωτικές μας συνήθειες, τις ειδήσεις και τις διαφημίσεις που βλέπουμε κ.ά. Είναι οι ιδιοκτήτες των γιγαντιαίων μονοπωλιακών ομίλων του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που τα κέρδη τους δεν μπορεί να τα διανοηθεί ανθρώπου νους...
 
Αμύθητα κέρδη γι' αυτούς...
Ποιοι είναι όμως αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι κατέχουν τις εταιρείες - κολοσσούς («Google», «Facebook», «Apple», «Amazon» κ.ά.) που συγκαταλέγονται στις πιο επικερδείς παγκοσμίως; Πώς έγιναν από τους πιο πλούσιους ανθρώπους στον κόσμο; Είχαν απλώς μια «καλή ιδέα», που τους γιγάντωσε και τους έφερε στη σημερινή κατάσταση;

Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι αυτοί και μόνο αυτοί από ολόκληρο τον πλανήτη είχαν την πιο «έξυπνη ιδέα», θα χρειάστηκαν σίγουρα ένα αρχικό κεφάλαιο για να επενδύσουν στην ιδέα τους. Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι είχαν αυτό το αρχικό κεφάλαιο γιατί - ας πούμε - απέκτησαν μια περιουσία από κληρονομιά ή φτιάχνοντας το κομπόδεμά τους μήνα το μήνα (πράγμα σχεδόν απίθανο), κάπως έπρεπε όχι απλά να διατηρήσουν αυτήν την περιουσία, αλλά να την αυξήσουν κιόλας, και απ' ό,τι φαίνεται κατά πολύ... Και επειδή πολλές υποθέσεις έπεσαν μαζί... Με όποιον τρόπο κι αν απέκτησαν την αρχική τους περιουσία, όποια κι αν ήταν η «έξυπνη ιδέα» τους, η πηγή του πλούτου τους παραμένει μία: Η απλήρωτη εργασία των εργαζομένων. Για όποια «ικανότητά» τους και αν κοκορεύονται ή διαφημίζονται αυτοί οι μεγιστάνες του πλούτου, η αλήθεια είναι ότι ο πλούτος που έχουν στα χέρια τους δεν είναι τίποτα άλλο από την κλεμμένη υπεραξία που παράγουν εκατομμύρια εργαζομένων στους μονοπωλιακούς ομίλους όπου αυτοί είναι μέτοχοι...


Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

Το Νομικό και Πολιτικό πλαίσιο της περιόδου 1950 - 1967 (Του Χάρη Ραζάκου *)

2017 Τεύχος 2 
του Χάρη Ραζάκου

Όταν αναφερόμαστε στο νομικό και πολιτικό πλαίσιο μιας χρονικής περιόδου, έχουμε συνήθως στο επίκεντρο του σκεπτικού μας ότι μιλάμε για ένα σύμπλεγμα στοιχείων τα οποία αλληλοσυμπληρώνονται και διαμορφώνουν τελικά ένα ενιαίο σύνολο. Αναφερόμαστε στα στοιχεία εκείνα που «ντύνουν» νομικά, πολιτικά, ιδεολογικά κλπ. τον εκάστοτε τρόπο παραγωγής μέσα στην πορεία της Ιστορίας και –κατ’ επέκταση– στην πορεία σύγκρουσης και εναλλαγής των συστημάτων.

Στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος, πρόκειται για όλους εκείνους τους μηχανισμούς που θωρακίζουν την εξουσία της αστικής τάξης έναντι της εργατικής και των άλλων καταπιεζόμενων λαϊκών στρωμάτων. 

Για το ζήτημα του κράτους, ο Ένγκελς επισημαίνει: «Επειδή το κράτος γεννήθηκε από την ανάγκη να χαλιναγωγούνται οι ταξικές αντιθέσεις, και επειδή ταυτόχρονα γεννήθηκε μέσα στη σύγκρουση αυτών των τάξεων, είναι κατά κανόνα κράτος της πιο ισχυρής, οικονομικά κυρίαρχης τάξης, που με τη βοήθεια του κράτους γίνεται και πολιτικά κυρίαρχη τάξη, και έτσι αποχτά νέα μέσα για την κατάπνιξη και την εκμετάλλευση της καταπιεζόμενης τάξης» (1).

Πρόκειται για «έναν ορισμένο μηχανισμό εξαναγκασμού», μια «μηχανή για να στηρίζει την κυριαρχία της μιας τάξης πάνω στην άλλη»2, στην περίπτωση του καπιταλιστικού κράτους «μια μηχανή που βοηθάει τους καπιταλιστές να υποτάσσουν τη φτωχή αγροτιά και την εργατική τάξη»3.

Μιλώντας για το ελληνικό αστικό κράτος, μετά από τον ταξικό εμφύλιο πόλεμο, θα σταθούμε στα βασικά χαρακτηριστικά της οργάνωσής του: Το νομικό πλαίσιο, τη λειτουργία των πολιτικών και πολιτειακών θεσμών του, τις ιδεολογικές αναφορές του. Η «σωστή» λειτουργία των παραπάνω μηχανισμών και θεσμών, σε απόλυτη αλληλοσυμπλήρωση μεταξύ τους, ήταν –και τότε, όπως και πάντα στο αστικό κράτος– απολύτως αναγκαία για τη θωράκιση της αστικής εξουσίας μετά από την «ταραγμένη» γι’ αυτή δεκαετία του 1940-’50, όπου απειλήθηκε άμεσα. 

Αυτή η –αναγκαία– «σωστή» λειτουργία πέρασε από διάφορες φάσεις. Άλλοτε είναι αναγκαία η σκλήρυνση των νομοθετικών-δικαστικών μέτρων κατά των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος και άλλων αγωνιστών (Έκτακτα Στρατοδικεία, φυλακίσεις - εκτοπίσεις - εκτελέσεις) και η αύξηση των μέσων καταστολής των εργατικών-λαϊκών αγώνων, και άλλοτε προτάσσεται η μερική ελάφρυνσή τους. Άλλοτε, η στερέωση της εξουσίας των καπιταλιστών συνεπάγεται την ενίσχυση του ρόλου του θεσμού της βασιλείας, και άλλοτε την ενίσχυση του κοινοβουλευτισμού, ενώ και στο πλαίσιο της «αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» άλλες φορές κρίνονται αναγκαίες «δεξιές» λύσεις, ενώ άλλες φορές αυτές υποχωρούν μπροστά σε κάποιο λεγόμενο «κεντρώο» μίγμα πολιτικής. Ωστόσο, είτε με το μαστίγιο είτε με το καρότο, η κεντρική κατεύθυνση του αστικού κράτους παραμένει ίδια. Όπως τονίζει ο Λένιν: «Η μορφή κυριαρχίας του [καπιταλιστικού] κράτους μπορεί να είναι διαφορετική: Το κεφάλαιο με τον έναν τρόπο εκδηλώνει τη δύναμή του εκεί όπου υπάρχει μια μορφή και με άλλον εκεί όπου υπάρχει άλλη, στην ουσία όμως η εξουσία παραμένει στα χέρια του κεφαλαίου» (4).

1945-1950: ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ «ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ»

Ερώτηση για την απαράδεκτη απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ που επιτρέπει την απόλυση εγκύων

ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

Ερώτηση για την απαράδεκτη απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ που επιτρέπει την απόλυση εγκύων

Την απαράδεκτη απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επιτρέπει την απόλυση εγκύων στο πλαίσιο ομαδικών απολύσεων, αξιοποιώντας την αντεργατική νομοθεσία της ΕΕ και των κυβερνήσεων, καταγγέλλει με ερώτησή του προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Σωτήρης Ζαριανόπουλος.

Στην ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΚΚΕ τονίζονται συγκεκριμένα τα παρακάτω:

«Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με απόφασή του δίνει το "ελεύθερο" στις επιχειρήσεις να απολύουν ακόμα και έγκυες γυναίκες, στο πλαίσιο των ομαδικών απολύσεων.
Πρόκειται για μια ακόμα προκλητική απόφαση του Δικαστηρίου και των Ευρωενωσιακών οργάνων που ξεπερνά κάθε όριο κοινωνικής βαρβαρότητας.
Βασικός λόγος των λεγόμενων αναδιαρθρώσεων προσωπικού στις επιχειρήσεις είναι η επίτευξη μεγαλύτερου κέρδους με μειώσεις μισθών, χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων και απολύσεις.

Είναι δε προκλητικά παραπλανητική η "διευκρίνιση" ότι επιτρέπεται η απόλυση εγκύου, αρκεί ο λόγος της απόλυσης να μην είναι η ίδια η εγκυμοσύνη της, όταν ήδη αυτή καθαυτή η εγκυμοσύνη και η μητρότητα αποτελούν αιτία απόλυσης. Θεωρούνται μάλιστα "αδικαιολόγητο κόστος" για την επιχείρηση και οδηγούν ήδη σε χιλιάδες απολύσεις εγκύων και μητέρων, που θα εκτοξευθούν με την παραπάνω απόφαση που καταργεί και τυπικά το τελευταίο ψήγμα προστασίας της μητρότητας.

Τέτοιες αποφάσεις - εκτρώματα βασίζονται στην αντεργατική νομοθεσία των κυβερνήσεων των κρατών μελών και των ευρωενωσιακών οργάνων (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) που υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Ερωτάται η Επιτροπή:
Πώς τοποθετείται στην παραπάνω απαράδεκτη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που αποτελεί μνημείο αντεργατικής βαρβαρότητας, επιβεβαιώνοντας ότι αυτή αποτελεί το θεμελιακό χαρακτηριστικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης;».

 erothseis

Ο Σταύρος Τάσσος για το σκάνδαλο NOVARTIS (VIDEO)



Το ΚΚΕ δεν έχει αυταπάτες ότι και να διαλευκανθεί το σκάνδαλο «Novartis», δεν θα πάψει ο ανελέητος ανταγωνισμός ανάμεσα στις πολυεθνικές που χρησιμοποιούν κάθε «θεμιτό» και αθέμιτο μέσο για την αύξηση της κερδοφορίας τους. Αυτό επισήμανε μεταξύ άλλων ο Σταύρος Τάσσος, βουλευτής του ΚΚΕ, μιλώντας στο κανάλι «Action 24». Και το συγκεκριμένο σκάνδαλο αφορά τον ανταγωνισμό ανάμεσα σε αμερικανικά και ευρωπαϊκά μονοπώλια, πρόσθεσε επαναλαμβάνοντας τη θέση του ΚΚΕ ότι η υπόθεση πρέπει να διαλευκανθεί και να εξεταστούν όλοι οι μάρτυρες χωρίς "κουκούλες", την προστασία των οποίων πρέπει να αναλάβει το κράτος. 

Πρόσθεσε ότι συζητάμε για το σκάνδαλο όχι όμως για την ραγδαία αύξηση της συμμετοχής των ασφαλισμένων στα φάρμακα που τετραπλασσιάστηκε ως αποτέλεσμα της πολιτικής που εφαρμόζουν και η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. 

Όσον αφορά την ΠΓΔΜ, τόνισε πως η ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ δεν έχει να φέρει τίποτα θετικό για τους λαούς, καθώς εντάσσεται στον ανταγωνισμό των ΗΠΑ με τη Ρωσία. 
 

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΠΓΔΜ: Η ελληνική αστική τάξη, το 1915, πρόθυμη να παραδώσει τμήμα της Μακεδονίας με αντάλλαγμα μελλοντικά «δικαιώματα» στη νομή της Μικράς Ασίας

Η αστική τάξη «θυσίαζε» πόλεις της Μακεδονίας με αντάλλαγμα τη Μικρά Ασία (φωτ.: Ελληνες στρατιώτες στη Σμύρνη το 1919)
Η πατριδοκαπηλία της αστικής τάξης 

Διαχρονικά, η αστική τάξη ουδέποτε λογάριασε θυσίες για την ισχυροποίηση της εξουσίας της και του καπιταλισμού συνολικότερα, είτε σε ανθρώπους (ακόμα και δικούς της), είτε σε εδάφη κ.λπ. 
Έτσι, αν σε μια δεδομένη χρονική συγκυρία οι περιστάσεις απαιτούσαν την αλλαγή συνόρων, άλλοτε με την προσάρτηση εδαφών και πληθυσμών, άλλοτε με την παράδοσή τους («ζυγίζοντας» κάθε φορά τα αντισταθμιστικά οφέλη), η αστική τάξη δεν είχε ποτέ κανέναν ενδοιασμό να προχωρήσει στη μία ή την άλλη επιλογή. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που προείχε και προέχει - ορθά από την σκοπιά της - στον πυρήνα των επιλογών της, ήταν και παραμένει το ταξικό της συμφέρον.
Χαρακτηριστική ως προς αυτό υπήρξε, μεταξύ άλλων, η πρόθεση της ελληνικής αστικής τάξης, το 1915, να παραδώσει μέρος του προσφάτως τότε ενσωματωμένου τμήματος της Μακεδονίας, με αντάλλαγμα μελλοντικά «δικαιώματα» στη νομή της Μικράς Ασίας - κομμάτι των γενικότερων «ευκαιριών» που «προσέφερε» η νέα πολεμική αναμέτρηση για την αναδιανομή του κόσμου (βλέπε Α' Παγκόσμιος Πόλεμος).

Αυτή η σχετικά άγνωστη πτυχή της Ιστορίας είναι εξαιρετικά επίκαιρη και χρήσιμη, αφού αναδεικνύει με τα έργα και τα λόγια των ίδιων των αστών την πατριδοκαπηλία τους, που γνωρίζει έξαρση για μια ακόμη φορά στις μέρες μας. Καταδεικνύει επίσης το πώς διαστρεβλώνεται η Ιστορία, πώς συσκοτίζονται σημαντικά ιστορικά γεγονότα, προκειμένου να γίνουν πράξη οι σύγχρονες αστικές επιδιώξεις (με πρωταγωνιστή τον ΣΥΡΙΖΑ) για αναβάθμιση της θέσης της Ελλάδας (διάβαζε: αναβάθμιση του ελληνικού καπιταλισμού, στο πλαίσιο των ευρύτερων ευρωατλαντικών σχεδιασμών στην περιοχή). Ετσι, το 1992, βασικό μέλημα της αστικής τάξης ήταν η «μάχη» για την ονομασία της ΠΓΔΜ. Σήμερα, κυρίαρχη έχει γίνει η επιλογή της σύνθετης ονομασίας. Και γύρω από αυτήν διεξάγεται η σύγκρουση «πατριωτών» και «μειοδοτών». 
Όπως και τότε...

Οταν η αστική τάξη «πρόσφερε» ένα τμήμα της Μακεδονίας στη Βουλγαρία...
Τον Αύγουστο του 1914 ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Επιδιώκοντας την είσοδο της Ελλάδας, της Σερβίας και της Βουλγαρίας στον πόλεμο με το μέρος της, η «Αντάντ» (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία κ.ά.) απέδωσε στις αντίστοιχες κυβερνήσεις διακοίνωση, «συμβουλεύοντάς» τις να διευθετήσουν ειρηνικά τις μεταξύ τους διαφορές, ενώ ειδικότερα στη Βουλγαρία υποσχέθηκε εδαφικά ανταλλάγματα επί της Μακεδονίας και Θράκης. Η άρχουσα τάξη της τελευταίας ωστόσο προσανατολιζόταν προς τις «Κεντρικές Δυνάμεις» (Γερμανία - Αυστροουγγαρία), τον έτερο ιμπεριαλιστικό συνασπισμό, ενώ παράλληλα η Σερβία βρισκόταν σε ιδιαίτερα δυσμενή θέση, υπό το βάρος της επίθεσης των αυστροουγγρικών δυνάμεων.

Ενόψει της επικείμενης επίθεσης στα Δαρδανέλια, το ζήτημα της συμμετοχής της Ελλάδας και της Βουλγαρίας στις πολεμικές επιχειρήσεις τέθηκε ακόμα πιο επιτακτικά. Έτσι, «οι Σύμμαχοι προσεκάλεσαν ημιεπισήμως την Ελλάδα όπως τους βοηθήσει εν Δαρδανελλίοις. Αντί της βοηθείας ταύτης τη προσέφερον το βιλαέτιον της Σμύρνης».1

Ο Δ. Α. Κόκκινος αναφέρει σχετικά στο έργο του «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος»: «Αι προτάσεις των συμμάχων προς την Ελλάδα ως προς Βουλγαρίαν ήσαν σαφείς. Θα εντάσσοντο συγχρόνως... παρά τω πλευρώ των συμμάχων και η μεν Βουλγαρία θα ελάμβανε προσφερόμενα εκ μέρους της Ελλάδος το Σαρισαμπάν (Νέστος), την Δράμαν και την Καβάλαν, η δε Ελλάς δεκαπλάσιαν έκτασιν εις την Μικράν Ασίαν, όταν θα εγίνετο εκεί επιτυχής εκστρατεία. Δηλαδή η Ελλάς θα έδιδε τμήματα της χώρας και θα ελάμβανε ως αντιστάθμισμα εδάφη τα οποία δεν είχον εις τας χείρας των εκείνοι οι οποίοι τα υπέσχοντο».2 Το δέλεαρ ήταν πολύ ελκυστικό για την ελληνική αστική τάξη ώστε να το αγνοήσει.
Έτσι, σε υπόμνημά του στις 11 Γενάρη 1915, ο Βενιζέλος πρότεινε στον Βασιλιά Κωνσταντίνο «να παραχωρηθή προς τους Βούλγαρους το τμήμα Καβάλας, Δράμας, Σαρισαμπάν», υπό ορισμένες προϋποθέσεις και με τα ανάλογα ανταλλάγματα.3

1200 φύλλα ΝΕΟ ΕΜΠΡΟΣ και συνεχίζουμε…

http://neo-empros.net

Η «Novartis» είναι το δέντρο και το δάσος ένα σάπιο σύστημα (VIDEO)



Η «Novartis» είναι το δέντρο και το δάσος είναι η σαπίλα ενός συστήματος που έχει στόχο την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και το κέρδος, σημείωσε ο βουλευτής του ΚΚΕ Σταύρος Τάσσος, μιλώντας το βράδυ της Τετάρτης στο «Kontra». 

Ανέφερε ότι η «Novartis» χρησιμοποιεί τις ίδιες προτακτικές με τις άλλες πολυεθνικές του φαρμάκου, έκανε λόγο για σύγκρουση συμφερόντων γύρω από την υπόθεση και σημείωσε ότι το ΚΚΕ θέλει να ερευνηθεί η υπόθεση, αλλά δεν τρέφει αυταπάτες ότι θα αλλάξει κάτι. 

Για τις διεργασίες γύρω από το όνομα της ΠΓΔΜ, σημείωσε ότι η ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ θα αυξήσει τους κινδύνους για τους λαούς της περιοχής και πως είναι ουσιαστικό το ζήτημα του αλυτρωτισμού που το ΚΚΕ επισημαίνει από το 1992.


Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

Ψεύδη και πραγματικότητα για το «Μακεδονικό ζήτημα»

Ερείπια στις Σέρρες στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων 1912 - 1913 (Ιστορικά Αρχεία Μουσείου Μπενάκη)
Πρόσφατα το «Μακεδονικό» επανήλθε στην επικαιρότητα, πυροδοτούμενο από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τις επιδιώξεις στην περιοχή (βλέπε ένταξη ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ κ.λπ.) και πυροδοτώντας - ή μάλλον οξύνοντας εκ νέου - τον αστικό εθνικισμό στην ήδη πολύπαθη αυτή γωνιά των Βαλκανίων.

Τα υποκριτικά «δάκρυα» και η «αγωνία» διαφόρων αστικών εθνικιστικών τοποθετήσεων γύρω από την εξέλιξη ενός ζητήματος, για το οποίο γνωρίζουν ότι αστοί πολιτικοί (όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος, κ.ά.) έχουν βάλει φαρδιά - πλατιά την υπογραφή τους εδώ και πολλά χρόνια, περισσεύουν. Από την άλλη, οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης και άλλων περί «αναβάθμισης της Ελλάδας» είναι το λιγότερο προκλητικοί, αφού είναι γνωστό τι είδους «λύσεις» έχει επιφυλάξει για μια σειρά λαούς στο παρελθόν ο «διεθνής παράγοντας» (ΟΗΕ - ΝΑΤΟ - ΕΕ), καθώς και τι επιδιώκει σήμερα.

Για να κατανοήσουμε όμως καλύτερα την ουσία του «Μακεδονικού», όσο και τους ανταγωνισμούς γύρω από αυτό, είναι απαραίτητο να ανατρέξουμε στο πώς και γιατί προέκυψε, εξελίχθηκε και κατέληξε.

Η Ελλάδα μετά τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913)
Οι ρίζες του ζητήματος, βεβαίως, δεν εντοπίζονται ούτε στο αρχαίο βασίλειο των Μακεδόνων, ούτε στον δήθεν μεταπολεμικό «κομμουνιστικό επεκτατισμό» της Γιουγκοσλαβίας (όπου στέκονται διάφοροι που βρήκαν μια ακόμη αφορμή για να χύσουν την αντικομμουνιστική χολή τους). Το «Μακεδονικό ζήτημα» προέκυψε τον 19ο αιώνα και είχε να κάνει με τη διεκδίκηση και νομή της περιοχής, τμήμα τότε της οθωμανικής αυτοκρατορίας, μεταξύ των διαμορφούμενων αστικών εθνών - κρατών της Βαλκανικής.
Ετσι, η γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας και το πραγματικό μωσαϊκό λαών διαφορετικής φυλετικής προέλευσης που διαβιούσαν εκεί για αιώνες, βρέθηκαν στο επίκεντρο της σύγκρουσης των μεγαλοϊδεατισμών μιας σειράς χωρών, όπου ο αλυτρωτισμός του ενός συνεπαγόταν την υποδούλωση, εκτόπιση ή ακόμα και την εξόντωση του άλλου (άλλωστε, κάπως έτσι διαμορφώθηκαν ιστορικά όλα, λίγο - πολύ, τα σύγχρονα καπιταλιστικά έθνη - κράτη). Και όλα αυτά, βεβαίως, στο γενικότερο φόντο των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών γύρω από την τύχη της καταρρέουσας οθωμανικής αυτοκρατορίας («Ανατολικό ζήτημα»).
 
Η σύγκρουση των μεγαλοϊδεατισμών στην περιοχή
 

Το "αυθόρμητο" του Συλλαλητηρίου: Οι νέοι θα πρέπει να μάθουν τα συνθήματα όσο για το πρωινό μην ανησυχείτε... θα χορηγηθεί μετά την θεία λειτουργία !!!

(...) Ένας ακόμη μύθος που διακινείται είναι πως όλη αυτή η κινητοποίηση είναι τελείως «αυθόρμητη», δεν υπάρχει δηλαδή - πέρα από μια δεκάδα ανθρώπων που παρουσιάζονται ως οι υπεύθυνοι του συλλαλητηρίου, κανένας μηχανισμός από πίσω που να οργανώνει, να κινητοποιεί, να μετακινεί και να συντονίζει τόσες χιλιάδες κόσμου, και βέβαια μέσα σε αυτούς και όσους σκέφτονται να πάνε ωθούμενοι από αγνό και άδολο πατριωτισμό.

Για το πόσο αλήθεια είναι αυτό, αρκεί κανείς να ρίξει μια ματιά στην Ανακοίνωση Ενορίας που κυκλοφορεί στο Facebook, όπου οι οδηγίες θυμίζουν... σχέδιο μάχης.

Αντιγράφουμε αποσπάσματα: 
«Για την Κυριακή στο συλλαλητήριο του Συντάγματος στις 2 μ.μ. για τη Μακεδονία μας, παρακαλούμε: 
1. Να πάνε οι νέοι, μπροστά στην εξέδρα των ομιλητών, με σημαίες και μερικά πανό που ετοιμάζονται.  
2. Προκειμένου οι νέοι να πάρουν θέση μπροστά στην εξέδρα, το ραντεβού των νέων (πτυχιούχοι, εργαζόμενοι, φοιτητές, φοιτήτριες, μαθητές, μαθήτριες), δόθηκε για τις 11.30 μπροστά στην εξέδρα. 
3. Πρέπει να έχουν πάρει γερό πρωινό, για να αντέξουν μέχρι τις 16.00 που λήγει το συλλαλητήριο, πιθανώς και αργότερα. 
4. Εναλλακτικά, οι νέοι μπορούν να πάνε εκκλησιασμό στον Μέγα Βασίλειο (...) και μετά συντεταγμένα να κινηθούν προς το Σύνταγμα. Στον Μέγα Βασίλειο θα χορηγηθεί πρωινό μετά τη Θεία Λειτουργία 
5. Οι νέοι από Εστία Πατερικών Μελετών, ενορία Αγίας Παρασκευής και άλλες ενορίες που θα πάνε, θα πρέπει να μάθουν τα συνθήματα που θα ετοιμασθούν (θα είναι απλά) και να παραμείνουν κάτω από την εξέδρα, μέσα από την περιφρούρηση που θα υπάρχει και να βοηθούν όποτε χρειαστεί με τα πανό. (...) 
7. Ειδοποιούμε όσους νέους γνωρίζουμε, π.χ. από Μαρούσι, Ωρωπό, από Αντιρρήσεις, από κατασκήνωση Ρίζας, από κατασκηνώσεις της Ζωής, όλοι νωρίς στο Σύνταγμα. (...) 
9. Σημαντικό: Δεν ξέρουμε ακόμη ποιους σταθμούς του μετρό θα κλείσουν. Μάλλον θα έχει περπάτημα.  
10. Λόγω πολυκοσμίας, το πιο πιθανό είναι να μην δουλεύουν τα κινητά».

Τόσο... αυθόρμητα.


Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Communist Party of Turkey: Hands off Syria ! TKP's statement reacting to AKP's military operation in Syria

After being drawn into a civil war which was triggered by the imperialist projects and activated almost all the reactionary veins of the region, Syria now is turned into an arena for the bloody games of the powers of the region, large and small.
The military operation on the Syrian soil, started  by the AKP government which has sought ways to be involved by its own economic and political plans in the imperialist projects while at the same time being appointed serious tasks at those projects from the beginning, had nothing to do with any national interest or security issue of Turkey.

Yes, the US and their "allies" are a threat for Turkey as well as all the peoples of the region. Yet, Turkey itself is an allied NATO member and a government who does not question the military existence of NATO in Turkey but argues about the threat in Syria, indicates a clear hypocrite.

Yes, there are many "terrorist" groups in Syria but the Free Syrian Army (FSA), who Turkey militarily cooperates today, is yet one of those terrorist groups. The FSA has been supported by the US for years and now they have been caused to clash with the PYD, which is also another group the US has supported.

While Syrian State say "you are not welcomed",  whatever reason the AKP government and its leader who desires "to perform his pray in Damascus" state for todays operation talking about "compliance with international laws", they serve the imperialist plans which aim to divide Syria for various interests.

Our people cannot be deceived with heroism or nationalist demagogy. Syria must be cleared of imperialist projects, interest conflicts between big powers and the fundamentalist powers of the region. It is the Syrian people who will do this.

That's why we tell you, hands off Syria.

Communist Party of Turkey
Central Committee
21 January 2018

https://tkp.org.tr 


«Κάτω τα χέρια από τη Συρία»
Τη νέα στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας από την κυβέρνηση Ερντογάν κατά της Συρίας καταγγέλλει με ανακοίνωσή του το ΚΚ Τουρκίας, στην οποία σημειώνει με έμφαση ότι «αποτελεί τρόπο για την εμπλοκή της τουρκικής αστικής τάξης με τα δικά της οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, που από την πρώτη στιγμή είχε σημαντικές διαφοροποιήσεις και δεν έχει τίποτε κοινό με το εθνικό συμφέρον ή την ασφάλεια της Τουρκίας».

Και συνεχίζει: «Ναι, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί της είναι απειλή για την Τουρκία, όπως είναι και για τους λαούς της περιοχής. Η Τουρκία η ίδια είναι μέλος του ΝΑΤΟ, όμως το γεγονός ότι η τουρκική κυβέρνηση δεν έχει καμία αντίρρηση για τη στρατιωτική παρουσία του ΝΑΤΟ στην Τουρκία αλλά μιλά για απειλή στην Συρία, δείχνει την ξεκάθαρη υποκρισία της.

Ναι, υπάρχουν πολλές τρομοκρατικές ομάδες στη Συρία, αλλά ο λεγόμενος Ελεύθερος Συριακός Στρατός, με τον οποίο συνεργάζεται η Τουρκία, είναι μία από αυτές. Στηρίζεται επίσης από τις ΗΠΑ για χρόνια και τώρα στρέφεται ενάντια στις Μονάδες Αυτοάμυνας (PYD), μια άλλη ομάδα που επίσης στηρίχτηκε από τις ΗΠΑ».

Ταυτόχρονα, το ΚΚ Τουρκίας στην ανακοίνωσή του τονίζει ότι «τα σχέδια της Τουρκίας υπηρετούν τα γενικότερα ιμπεριαλιστικά σχέδια που στοχεύουν στο διαμελισμό της Συρίας». Και καταλήγει: «Ο λαός μας δεν πρέπει να παρασυρθεί από την "ηρωϊκή" ή "εθνική" δημαγωγία. Η Συρία πρέπει να απεμπλακεί από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, τη σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσα σε μεγάλες και περιφερειακές δυνάμεις, κάτι που είναι επιθυμία του συριακού λαού. Γι' αυτό λέμε: "Κάτω τα χέρια από τη Συρία"».

Οι συνιστώσες του νέου Μακεδονικού Αγώνα

Τελικά, το χθεσινό συλλαλητήριο εξελίχθηκε σε προεκλογική συγκέντρωση ενός άτυπου (προς το παρόν) εθνικιστικού μορφώματος, του οποίου γνωρίζουμε πάντως από τώρα τον επικεφαλής.


Σε αντίθεση με την κόσμια υποδοχή των πρώτων πέντε από τους έξι ομιλητές, ο απόστρατος στρατηγός Φράγκος Φραγκούλης έγινε δεκτός με τη γηπεδική ιαχή «είναι τρελός ο αρχηγός!», την οποία και ο ίδιος ενέκρινε ρητά από μικροφώνου.

Χαιρέτησε τους «Ελληνες καταδρομείς» του, μνημόνευσε τον μακαριστό Χριστόδουλο, αποφάνθηκε πως «ο ουρανός ήθελε να κλάψει αλλά δεν τον άφησε ο Μεγαλοδύναμος για να συγκεντρωθούμε», έκανε επίδειξη της συνηθισμένης σ’ αυτούς τους κύκλους ημιμάθειας (από το «Ηνωμένο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Μαυροβουνίων» του Μεσοπολέμου, μέχρι τη δήθεν μετονομασία της Βρετανίας ύστερα από γαλλική απαίτηση), πούλησε αντιπολίτευση επί παντός επιστητού («Χρειάζεται να σας θυμίσω τι σημαίνει αριστεία; Τη μισούνε την αριστεία!»), υπεραμύνθηκε των δικαιωμάτων των πολυτέκνων, κάλυψε πολιτικά τους φασίστεςείναι παιδιά δικά μας, άσχετα αν δεν συμφωνούμε με όσα κάνουν») και δήλωσε περήφανα «εθνικιστής».

Ενας αρχηγός δεν αρκεί, όμως, για να φτιαχτεί πολιτικό κόμμα ή έστω κίνημα. Χρειάζονται πολύ περισσότερα χέρια, πούλμαν και, κυρίως, πληκτρολόγια. Παράγοντες που κινητοποιήθηκαν με το παραπάνω τις τελευταίες δύο βδομάδες, από μια πλειάδα πολιτικών προελεύσεων και κατευθύνσεων. 

Μια ματιά σ’ αυτές τις συνιστώσες αποδεικνύεται διαφωτιστική, τόσο για τη γενεαλογία όσο και για τα βαθύτερα χαρακτηριστικά της όλης κινητοποίησης.

Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ και Ασφαλιστικά Δικαιώματα : Κανείς δεν εξαιρείται από τη σαρωτική επίθεση. Ενδεικτικά παραδείγματα από χώρες της Ε.Ε.

Κανείς δεν εξαιρείται από τη σαρωτική επίθεση στα ασφαλιστικά δικαιώματα
Ενδεικτικά παραδείγματα για την κατάσταση των συνταξιούχων σε Γερμανία, Βέλγιο, Αυστρία, Ολλανδία, Δανία και Νορβηγία.
Ένας στους πέντε συνταξιούχους στη Γερμανία 
θα απειλείται από τη φτώχεια τα επόμενα χρόνια
Η επίθεση στα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα από τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου, είναι αναγκαίος όρος για τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των καπιταλιστικών οικονομιών και οι εργαζόμενοι καμιάς χώρας δεν εξαιρούνται απ' αυτή την επίθεση. Αλλωστε, πέρα απ' όλα τα άλλα, η ενιαία αντιασφαλιστική στρατηγική στα κράτη - μέλη της ΕΕ επικαιροποιήθηκε και με τη «Λευκή Βίβλο» για τις συντάξεις, τον Φλεβάρη του 2012.
Κοινός στόχος σε όλα τα κράτη - μέλη είναι η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης για τις συντάξεις, καθώς και των εργοδοτικών εισφορών, που οδηγούν ολοένα και περισσότερο στη μετατροπή της σύνταξης και της ασφάλισης σε ατομική ευθύνη, με συστήματα που διαμορφώνονται στη βάση των «τριών πυλώνων», όπου ένα μέρος της σύνταξης παρέχεται σαν επίδομα από το κράτος, ένα άλλο προέρχεται από τα λεγόμενα «επαγγελματικά ταμεία» και ένα τρίτο από τον αμιγώς ιδιωτικό τομέα της ασφάλισης.

Παράλληλα, γενική τάση σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη είναι η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, κυρίως για τους νεότερους ασφαλισμένους, οι οποίοι είναι αμφίβολο αν θα πάρουν ποτέ σύνταξη. Μάλιστα, η αύξηση των ορίων προωθείται στο όνομα της «γήρανσης του πληθυσμού» και με άθλια επιχειρήματα, που ευνοούν τον ανταγωνισμό και την ανθρωποφαγία ανάμεσα σε παλιούς και νεότερους ασφαλισμένους, αλλά και ανάμεσα σε εργαζόμενους και άνεργους, για να μένει στο απυρόβλητο το κεφάλαιο και η πολιτική που υπηρετεί την κερδοφορία του.

Ο «Ριζοσπάστης» παρουσιάζει σήμερα ορισμένα ενδεικτικά παραδείγματα για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα ασφαλιστικά συστήματα σε Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Δανία, Αυστρία, Νορβηγία, καθώς και τα επιχειρήματα που προτάσσουν το κεφάλαιο, οι κυβερνήσεις και τα κόμματά του για να δικαιολογηθεί η επίθεση εναντίον των δικαιωμάτων τρων εργαζομένων.

Οι εξελίξεις γύρω από το ζήτημα της ονοματοδοσίας της ΠΓΔΜ: Οι συνέπειες μιας «διαβολικά θεόσταλτης» λύσης

Άρθρο του Ελισαίου Βαγενά, μέλους της ΚΕ και Υπεύθυνου του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ

Το ΚΚΕ παρακολουθεί με προσοχή τις εξελίξεις, που διεξάγονται γύρω από το ζήτημα της ονοματοδοσίας της ΠΓΔΜ. Είναι πασίγνωστο, πως απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ‘90, το ΚΚΕ τοποθετήθηκε στο ζήτημα αυτό από θέσεις αρχών και η νηφάλια τοποθέτηση του έρχονταν κόντρα στο κυρίαρχο εθνικιστικό ρεύμα, που καλλιέργησαν όλα τα άλλα πολιτικά κόμματα από την “άκρα δεξιά” έως την “ανανεωτική αριστερά”, τον τότε ΣΥΝ μετέπειτα ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα ο “πατριάρχης” της τελευταίας, Λ. Κύρκος, συμμετέχοντας καιροσκοπικά στα πατριδοκάπηλα συλλαλητήρια είχε εκστομίσει το γνωστό “πλην Λακεδαιμόνιων”, για την απουσία των κομμουνιστών από τις γνωστές “φιέστες”.
 
Το ΚΚΕ και τότε και σήμερα πατά σταθερά στην πραγματικότητα, η οποία διδάσκει πως για να εξασφαλιστεί η ειρήνη, η ασφάλεια κι η ευημερία των λαών δεν είναι αρκετό το όνομα. Μάλιστα η ονοματολογία μπορεί να δράσει αποπροσανατολιστικά, να κρύψει τους πραγματικούς κινδύνους για τους λαούς, που βρίσκονται στη σύγκρουση των συμφερόντων μεγάλων μονοπωλίων στην περιοχή, στην επέμβαση των ιμπεριαλιστών στην περιοχή. Άλλωστε, ας μην λησμονούμε, με δική τους απροκάλυπτη παρέμβαση φτάσαμε στη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και στη δημιουργία του προβλήματος.

Οι ιμπεριαλιστές και οι αστικές τάξεις επιδιώκουν την αξιοποίηση μειονοτικών κι αλυτρωτικών ζητημάτων, για την εξυπηρέτηση των δικών τους οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων. Αυτά τα συμφέροντα, που είναι ξένα προς τα συμφέροντα των εργαζομένων, μπορεί να προκαλέσουν πραγματικό μακελειό. Δεν τελειώνουμε, όπως μας καθησυχάζουν, οι κυβερνητικοί παράγοντες, με το όνομα, ακόμα κι αν εισακουστεί μετά από 25 χρόνια το ΚΚΕ κι επιλεγεί ένα όνομα για όλες τις χρήσεις, που στην περίπτωση που έχει το όνομα “Μακεδονία” ή “Μακεδονικό” αυτό να έχει αποκλειστικά και μόνο γεωγραφικό προσδιορισμό. Απομένουν ακόμα πολλά να γίνουν ώστε να αποτραπεί η αλυτρωτική προπαγάνδα από κυρίαρχους κύκλους της ΠΓΔΜ αλλά κι από εθνικιστικές δυνάμεις στη χώρα μας. Εκείνο, μάλιστα, που είναι το κρίσιμο ζήτημα, είναι αυτό της διεύρυνσης κι ενίσχυσης στην περιοχή μας τέτοιων ιμπεριαλιστικών ενώσεων, όπως είναι το ΝΑΤΟ κι η ΕΕ.

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ! : Ενα συγκλονιστικό ντοκουμέντο για τον Δεκέμβρη του 1944 - το γράμμα ενός Βρετανού φαντάρου στην εφημερίδα «Daily Worker», τις μέρες που έπαιρνε μέρος στη Μάχη της Αθήνας

«Οι 23 μέρες που ακολούθησαν είναι γεμάτες από ηρωικά κατορθώματα του λαού και απίστευτες θηριωδίες των Σκόμπιδων και των προδοτών. Η Καισαριανή είναι υποχρεωμένη ν' αντιμετωπίσει την πίεση ολόκληρης Ταξιαρχίας, ενώ το πυροβολικό και τ' αεροπλάνα τη σωριάζουν κάθε μέρα στα ερείπια (...) τα πυρομαχικά, όμως, σώνονται και όσοι μένουν ζωντανοί πέφτουν στα χέρια του εχθρού. Και τότε φάνηκε η θηριωδία και η ανανδρία (...) όρμησαν σα θηριά απάνω στους αιχμαλώτους και τους κομμάτιασαν με τις ξιφολόγχες και τους σουγιάδες. Η ιατροδικαστική έκθεση λέει πως μόνο το πτώμα του Καπετάν Ορέστη είχε 50 μαχαιριές στο στήθος και το κεφάλι. Ντρεπόμαστε (...)» («Οι ανατολικές συνοικίες το Δεκέμβρη του 1944». Εκδοση της 6ης Αχτίδας της ΚΟΑ. Αθήνα 1945. Επανέκδοση από τη «Σύγχρονη Εποχή», 2014).
Βρετανοί στρατιώτες «καλύπτουν» την οδό Κριεζώτου, στη μάχη της Αθήνας
Βρετανοί στρατιώτες «καλύπτουν» την οδό Κριεζώτου, στη μάχη της Αθήνας
Και να, κοντά 75 χρόνια μετά, μια λέξη έρχεται ξανά στην επιφάνεια: «Ντρέπομαι!». Από το στόμα ενός Βρετανού φαντάρου. Που την έγραψε στους γονιούς του εκείνες τις μέρες και είδε το φως της δημοσιότητας στις 23 Δεκέμβρη του 1944, στην εφημερίδα «Daily Worker». Και φτάνει ξανά σε μας από την επιστολή που μας έστειλαν δύο σύντροφοι από το ΚΚ Βρετανίας. «Βρήκαμε», αναφέρουν, «στα αρχεία του "Daily Worker" (οργάνου του ΚΚ Βρετανίας) ένα συγκλονιστικό γράμμα ενός δημοκρατικού Βρετανού στρατιώτη που υπηρετούσε στην Αθήνα, κατά τα Δεκεμβριανά. Το γράμμα εστάλη στην οικογένειά του που το παρέδωσε στον "Daily Worker", ο οποίος το δημοσίευσε το Σάββατο 23 Δεκέμβρη 1944. Είναι η προσωπική κατάθεση των γεγονότων ενός ουδέτερου ανθρώπου με ιδιαίτερες δημοκρατικές ευαισθησίες. Φαίνεται δε ότι τα αισθήματα αποτροπιασμού που ένιωθε ο συγκεκριμένος, δεν ήταν μόνο δικά του, αλλά και άλλων συστρατιωτών του».

Πίσω στο χρόνο, λοιπόν: Στις 14 Νοέμβρη «δύο αυτοκίνητα, το ένα αγγλικό (...) πήγαν στο Θησείο από το Σχολείο - Φρουραρχείο της "Χ", φόρτωσαν όπλα και 50 Χίτες, που τους μετέφεραν στο Ρουφ. Εκεί οι Αγγλοι τούς έδωσαν αγγλικές στολές τις οποίες πήραν στο χέρι και έφυγαν» (Αρχείο ΚΚΕ, έγγραφο 424400, δελτίο πληροφοριών με θέμα «Σύμμαχοι - Αίγυπτος - Καταγγελίες», 11/1944, σελ. 1).
Είναι οι μέρες που οι Βρετανοί αξιωματούχοι «διαβεβαίωναν» πως «η Μεγάλη Βρετανία δεν πρόκειται να αναμιχτεί σε καμιά περίπτωση στα εσωτερικά της Ελλάδας». Οι δηλώσεις αυτές αναπαράγονταν και από τον «Ριζοσπάστη» (22 Νοέμβρη 1944).
H δεύτερη σελίδα του «Daily Worker» στις 23 Δεκέμβρη 1944, με πρώτο θέμα της την επιστολή του Βρετανού στρατιώτη και τίτλο «Ντρέπομαι»

Το Facebook και ο «Μεγάλος Αδελφός»

Μερικές δεκαετίες νωρίτερα, λίγο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Βρετανός πράκτορας Οργουελ έγραφε, στο περιβόητο βιβλίο του «1984», για τη αμφίδρομη συσκευή συνεχούς παρακολούθησης, που δεν έκλεινε ποτέ, βρισκόταν μέσα σε κάθε σπίτι και με την οποία ο «Μεγάλος Αδελφός» μπορούσε να παρακολουθεί συνεχώς κάθε πλευρά της ανθρώπινης δραστηριότητας και να επιβάλλει συγκεκριμένο τρόπο σκέψης. Στα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκαν και εφαρμόστηκαν οι νέες τεχνολογίες έκανε το όραμα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών πράξη.

Ο εργαζόμενος σήμερα, ειδικά ο νεότερος, παρακολουθείται και υπόκειται σε συνεχή «πλύση εγκεφάλου» σχεδόν επί 24ώρου βάσης. Κεντρικό ρόλο σ' αυτή την κατεύθυνση παρακολούθησης ολόκληρου του πληθυσμού διαδραματίζουν τα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ειδικότερα το Facebook και το Twitter απ' τη μία, και ο «παγκόσμιος οργανωτής της πληροφορίας», το Google, απ' την άλλη.

Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης
Τα λεγόμενα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» (ΜΚΔ) είναι μια σειρά διαδικτυακών πλατφορμών στις οποίες συνδέεται ένας μεγάλος αριθμός χρηστών και ανταλλάσσουν μεταξύ τους πληροφορίες. Τα πιο γνωστά ΜΚΔ είναι το Facebook, στο οποίο κάθε χρήστης βάζει πληροφορίες για τη ζωή του, τις σχέσεις του, τα συναισθήματά του, τους φίλους του κ.λπ., το Twitter, με το οποίο διαδίδονται σύντομα μηνύματα (με όριο 140 λέξεις έκαστο αρχικά, το οποίο τώρα έφτασε στις 280), το Instagram, κυρίως για φωτογραφίες, κ.ά.

Οι πλατφόρμες αυτές δίνουν την ψευδαίσθηση μιας ελεύθερης ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ των χρηστών τους. Πρόκειται για μέσα ιδιαίτερα εύχρηστα, στα οποία ο καθένας με ελάχιστες τεχνικές γνώσεις μπορεί να «φτιάξει μια σελίδα», να «ποστάρει» τις απόψεις του, να επιβραβεύσει άλλους χρήστες κ.λπ. Τα ΜΚΔ δίνουν την εντύπωση μιας μεγάλης παρέας, όπου οι χρήστες μπορούν ελεύθερα να μιλούν και να «κοινωνικοποιούνται», να σχετίζονται με τους φίλους τους ή να δημιουργούν νέους, όπου οι ιδέες διαδίδονται με ευκολία και ταχύτητα άνευ προηγουμένου στην ανθρώπινη ιστορία.

Ομως αυτή η εντύπωση είναι απλά μια λανθασμένη εντύπωση... Ο πραγματικός χαρακτήρας των ΜΚΔ είναι τελείως διαφορετικός.
Τα προαναφερόμενα ΜΚΔ είναι μεγάλοι αμερικανικοί μονοπωλιακοί όμιλοι, και ο πραγματικός τους χαρακτήρας καθορίζεται απ' αυτό, το κυρίαρχο χαρακτηριστικό τους.

Μπράβος για κάθε χρήση... Αποκαλυπτικά στοιχεία για τον βίο και την πολιτεία των τραμπούκων τους οποίους στρατολόγησε το «Market In»

Μηχανισμοί του υποκόσμου στην υπηρεσία της εργοδοσίας
Αποκαλυπτικά στοιχεία για τον βίο και την πολιτεία των τραμπούκων που έδρασαν στα Γιάννενα τη μέρα της πανεργατικής απεργίας

Το πρόσφατο περιστατικό με τους τραμπούκους που στρατολόγησε η εργοδοσία για να σπάσει την απεργία στο «Market In» στα Γιάννενα, ούτε μεμονωμένο είναι ούτε πρέπει να περάσει «στα ψιλά».

Το τελευταίο διάστημα, ολοένα και περισσότερα γεγονότα έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι η εργοδοσία, αποθρασυμένη από την αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης και το επιθετικό κλίμα που καλλιεργούν τα αστικά επιτελεία ενάντια στους εργατικούς αγώνες, ιδιαίτερα ενάντια στην απεργία, αισθάνεται ότι έχει τα χέρια λυμένα και δεν διστάζει να αξιοποιήσει τα πιο βρώμικα μέσα για να χτυπήσει τους εργαζόμενους και τις δίκαιες διεκδικήσεις τους.

Αυτό έκανε η εργοδοσία στα «Market In», τη μέρα της πανεργατικής πανελλαδικής απεργίας (14 Δεκέμβρη), στέλνοντας μία ομάδα μπράβων της νύχτας να επιτεθούν στους εργαζόμενους και τα μέλη των ταξικών συνδικάτων, που περιφρουρούσαν την απεργιακή κινητοποίηση έξω από σούπερ μάρκετ, όπου το τελευταίο διάστημα δίνεται μια παλικαρίσια μάχη από τους εργαζόμενους της πρώην «Καρυπίδης», που έμειναν «στον αέρα» και απλήρωτοι, όταν η επιχείρηση άλλαξε ιδιοκτήτη και επωνυμία.
Στη φωτογραφία διακρίνουμε αριστερά τον καραφλό τραμπούκο να κρατά μια ομπρέλα και να σχεδιάζει με τους συνεργούς του την επίθεση στους εργαζόμενους
Σε διατεταγμένη υπηρεσία
Τα γεγονότα τη μέρα της απεργίας, έχουν ως εξής: Οταν απεργοί και εργαζόμενοι νωρίς το πρωί κατευθύνθηκαν στο προαύλιο του «Market In», για να συγκροτήσουν απεργιακή φρουρά, η ομάδα των μπράβων, κινούμενη στο σκοτάδι, βρισκόταν ήδη παρατεταγμένη στο χώρο και απειλούσε αγριεμένα: «Δεν περνάτε από εδώ. Φύγετε τώρα!». Να σημειωθεί ότι στον ίδιο χώρο προγραμματιζόταν από τα συνδικάτα και το Εργατικό Κέντρο να γίνει η απεργιακή συγκέντρωση, ως ένδειξη έμπρακτης αλληλεγγύης στους εργαζόμενους της πρώην «Καρυπίδης».

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Νατάσσα Μποφίλιου: Να είστε βέβαιοι πως δεν μπορείτε να λερώσετε ούτε την ψυχή, ούτε την τιμή μου

Χυδαία επίθεση, πληρωμένες απαντήσεις... 

Συνέντευξη σε σαββατοκυριακάτικη εφημερίδα έδωσε η τραγουδίστρια Νατάσσα Μποφίλιου, όπου ανάμεσα στα άλλα σημειώνει: «Ψηφίζω ΚΚΕ, αν και διαφωνώ σε πολλά σημεία, για δύο λόγους: Επειδή το νιώθω ως τιμή για την οικογένειά μου και τους παππούδες μου, που ήταν στο ΕΑΜ - ΕΛΑΣ και σκοτώθηκαν στην Αντίσταση κι επειδή πιστεύω στην οργανωμένη πάλη».

Η ερμηνεύτρια σχολίασε επίσης τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας ότι «αυτό που με πληγώνει είναι που μπήκε στο στόμα του καθενός, ακόμα και των αμόρφωτων, "ε, είδαμε και την πρώτη φορά Αριστερά τι έκανε". Είναι μαχαίρι στην καρδιά».

Στο ίδιο πνεύμα, είπε ότι «σε αυτό το σύστημα, από τη στιγμή που είσαι μέσα στο σύστημα, δεν μπορείς να κάνεις την ανατροπή. Η επανάσταση γίνεται μόνο από το λαό», ενώ σε άλλο σημείο της συνέντευξης απάντησε ότι θεωρεί την ΕΕ «δικτατορία». Τέλος, στην ερώτηση «γιατί δεν βοήθησε το ΚΚΕ τότε τον ΣΥΡΙΖΑ, στις αρχές του 2015;», έδωσε την εξής απάντηση: «Πολύ καλά έκανε. Το φαντάζεσαι πώς θα ήταν τώρα, αν είχε συνεργαστεί; Ήταν δεδομένα τα μέτρα, δεν γινόταν αλλιώς, θα τα έπαιρναν».

Οι απαντήσεις αυτές ήταν αρκετές για να ενεργοποιήσουν τα πιο χυδαία αντανακλαστικά ορισμένων που «δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους» όταν θίγονται τα ιερά και τα όσια του σάπιου εκμεταλλευτικού τους κόσμου και σπεύδουν να τον υπερασπιστούν, με μεγάλες δόσεις αντικομμουνισμού: Από τα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής μέχρι διάφορους υπερασπιστές της ΕΕ και της αντιλαϊκής της πολιτικής, που τσακίζει και «ματώνει» το λαό.

Για όλους αυτούς, είναι ασυγχώρητο μια καλλιτέχνιδα καταξιωμένη και δημοφιλής, κυρίως στη νεολαία, να δηλώνει δημόσια τη συμπάθειά της στο ΚΚΕ και την πίστη της στην οργανωμένη πάλη, σε καιρούς που ο αντικομμουνισμός φουντώνει και χύνει δηλητήριο στις νεανικές κυρίως συνειδήσεις. Τους είναι αδιανόητο να ακούγεται από τέτοια χείλη λόγος καταγγελτικός για την ΕΕ, που πράγματι είναι δικτατορία για τα δικαιώματα και τις σύγχρονες ανάγκες των λαών και έχει για επίσημη ιδεολογία της τον αντικομμουνισμό.

Έπεσαν λοιπόν πάνω της να τη «φάνε», με ειρωνείες και απαράδεκτα σχόλια. Από τα προσφιλή τους «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» προσπάθησαν να «τσαλακώσουν» την εικόνα της και τη σχέση της με το κοινό, ειδικά το νεανικό. Επειδή δηλώνει ΚΚΕ! Επειδή δεν υποκλίνεται στον ευρωμονόδρομο! Επειδή μιλάει για οργανωμένη πάλη! Κι όλα αυτά με έναν ραφιναρισμένο αντικομμουνισμό, που αποκαλύπτει τις πραγματικές τους προθέσεις. 
Όμως, μάταια πασχίζουν...

Πληρωμένη απάντηση έδωσε και η ίδια η Νατάσσα Μποφίλιου με ανάρτησή της (www.facebook.com/NatassaBofiliou), που μεταξύ άλλων σημειώνει:  
«Πιστεύω στον προσωπικό, αλλά και στο συλλογικό αγώνα, στα όμορφα πράγματα, στη μουσική, στον έρωτα, στον άνθρωπο, στην επανάσταση. Πιστεύω στην οργανωμένη πάλη και θα στέκομαι μπροστά της προσοχή! (...) Προσπαθώ όλη μου τη ζωή να παραμείνω συνεπής στις αρχές και τις θέσεις μου. Και θα συνεχίσω να προσπαθώ με πάθος. 
Εσείς μπορείτε, με τη σειρά σας, να συνεχίσετε να πετάτε λάσπη σε κάθε διαφορετική άποψη, με τη λύσσα και το βαθύ σεξισμό που συνηθίζετε, αλλά να είστε βέβαιοι πως δεν μπορείτε να λερώσετε ούτε την ψυχή, ούτε την τιμή μου».

www.902.gr 

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Τα απόρρητα του Αη Βασίλη

Τα είδα εκεί κοντά στο ξημέρωμα, πίσω απ' το μεγάλο ταχυδρομικό κουτί που είχαν καταφέρει ν' ανοίξουν. Μια παρέα πιτσιρίκια είχαν παραβιάσει ένα φανταχτερό και πλουμιστό τεράστιο κουτί, απ' αυτά που στήνει η Αγορά, ελεύθερη καθώς είναι, για να εμπορεύεται τις πραγματικές και μη επιθυμίες των παιδιών. Το μικρότερο ήταν πέντε, το μεγαλύτερο άντε δεκαπέντε. Πλησίασα. Βγάλαν κάμποσα φάκελα τσαλακωμένα με παιδικά γράμματα των αποστολέων και παραλήπτη τον Αη Βασίλη. Στο κίτρινο φως της λάμπας ασφαλείας, κυριολεκτικά χολερικό, τα παιδιά διάβαζαν και δε γέλαγαν. Κρυφάκουσα και δε νομίζω ότι θα μπορέσω να ξανακούσω την επίσημη εκδοχή για το συμβάν: Δηλαδή ότι τα παιδιά ήταν βαλτά για να ρίξουν τον Αη Βασίλη - κυβέρνηση από το έλκηθρό του, την ώρα που εκτοξεύεται ως αριστερός με κόκκινη φορεσιά και κατάμαυρο ζωνάρι.
 
Αη Βασίλη, πες μου ότι δεν θα βάλουν φυλακή τον πατέρα μου, που δούλευε στου Καρυπίδη κι ήρθαν και τον πιάσανε στο σπίτι μας, επειδή ζήταγε τη δουλειά και τα λεφτά που του χρωστάνε για να πάψουμε να πεινάμε.
 
-- Αη Βασίλη, κάνε να μην αρρωστήσει ο αδερφός μου που μάθαινε γράμματα στις τρώγλες της εστίας, ξεπαγιασμένος και νηστικός, και τον πλάκωσαν στο ξύλο, μπροστά απ' το υπουργείο που δε φέγγει σαν το φεγγαράκι το λαμπρό να περπατάς και να μαθαίνεις γράμματα, αλλά μοιάζει με τη μαύρη τρύπα που λένε οι σοφοί.

-- Αγιε μου Βασίλη, εσύ που 'σαι χοντρός γιατί φαντάζομαι πως έχεις λεφτά και για γλυκά, κάνε να μη μας πάρει η τράπεζα τα κεραμίδια, που όπως λέει κι ο παππούς μου έφτυσε αίμα για να τα βάλει πάνω απ' το κεφάλι μας, να μη μας δέρνει ο καιρός.